I dunno

Wat speelt er zich af in het hoofd van een Harley fanaat? Waarom waan ik mezelf toch telkens weer in London en IJsland? Wat geeft een Spider Rico optreden mij een heerlijk goed gevoel.

Spider Rico/Suicidal Birds
Hoe kan ik iemand, die for example Spider Rico niks vindt, geloven als hij/zij zegt dat Suicidal Birds geen ene fuck aan is? Niet dus! Ok, de podiumpresentatie kan iets spannender, maar muzikaal gezien is er toch echt niks mis met de Suicidal Birds. Schreeuwrock al la Kaito, ja, daar houd ik wel van. Ik ging naar Bosch toe met de gedachte dat het Spider Rico optreden misschien weleens zou kunnen tegenvallen. Als een band je nieuwsgierig maakt met hun eerste optreden. Dat de tweede keer, een jaar later, erg verrassend maar kort is. Bij een derde keer wil je meer. Tijdens de eerste minuut van de vierde keer liep die gedachte dan ook door mijn hoofd. Dan barst het toch eindelijk los en kan het Spider Rico feest beginnen. Het is dat ik niet zo'n wild moshpit meisje ben, anders had ik al ruig springend voor het podium gestaan. In mijn gedachte stond ik er.

London
"Gut! Daar heb je haar ook weer met London. We weten het nu wel hoe graag je weer naar London wilt." September misschien? Ik wil d'r eigenlijk zijn wanneer Tiga draait in die ene club waar een dj met baard goede muziek op de draaitafels legt. Mijn muis en ik zitten voor een piepklein ieniemienie beetje toch redelijk vaak in London. Genoeg over London, want we weten het nu allemaal wel.

IJsland
Stel je eens voor dat je bands kunt zien spelen in een museum, nachtclub en een nationaal theater. Tijdens het jaarlijkse Airwaves festival in Reykjavik kan dit. Nu heb ik in 2003 ook een band live gezien in een museum in Reykjavik. Ik kan je zeggen dat het een erg bijzondere ervaring is. En dan helemaal te bedenken als je diezelfde middag nog in dat museum hebt rondgelopen voor een expositie. Ja, het Airwaves festival. Reykjavik is op zich een erg bijzondere, maar redelijk kleine hoofdstad. Het idee dat ik daar in oktober een aantal dagen ben om bands uit voornamelijk IJsland te bekijken, zie ik echt helemaal zitten. Dit jaar zal het er wel niet in zitten. Volgend jaar?

Harley
Ik zat me vandaag af te vragen wat er in het hoofd van een Harley fanaat af moet spelen. Wat maakt het zo interessant om naar de Harley van iemand anders te kijken? Waar let je op? Hoe ziet de ultieme Harley eruit? Hoe voelt het om het geronk van de motor te horen? Ik vind het bijzonder interessant om mensen te observeren die in een totaal ander wereldje leven als ik. Ik probeer dan ook te begrijpen hoeveel die Harley voor ze betekent. Waarschijnlijk komt het op hetzelfde neer als hoeveel muziek voor mij betekent.

11:59:00 p.m. door Nicole -

Mei/juni/juli PopScene

Even een kleine vooruitblik wat de PopScene-avond in Bosch betreft. DJ Guuzbourg draait zaterdag 23 juli samen met mij PopScene. De eerst volgende is zaterdag 28 mei, en dat is met alleen mij als uw DJ. Tijdens de juni PopScene draaien DJ Curly Rob en DJ Hermanovitsj.

11:00:00 a.m. door Nicole -

(via)

10:57:00 a.m. door Nicole -

The Kills @ Doornroosje

Het is vliegen en rennen van de studio naar het NS-station, bus en Doornroosje. In het voorprogramma van The Kills staat niet een, maar twee voorprogramma's. Echt veel haast is dus nergens voor nodig. Bij binnenkomst in de zaal lijkt het alsof The Kills daar al op het podium staan, maar nee het is de eerste support. Op uitnodiging van The Kills speelt Lilian Hak uit Utrecht in Doornroosje. Ja, het klinkt als The Kills, alleen mag die gitarist wel iets minder als een metal gitarist klinken.

Dan Br. Danielson de tweede support. Daniel Smith, wat zijn echte naam is, is verkleed als een fruitboom. Aan de ene tak hangt een sappig perzikje, de andere een overheerlijke watermeloen en weer een andere tak een groen appeltje en een banaan. Het optreden is alles behalve sappig en overheerlijk. Met een gitaar vast aan zijn boom en een lessenaaar ervoor speelt Smith vage klap- en meezingmuziek. Het publiek laten klappen lukt 'm aardig, maar het meezingen blijkt een lastige klus.

Het optreden van The Kills begint met albumopener en titel No Wow. Alison Kills loopt als een stijf wijf over het podium van de ene naar de andere hoek. Haar gezicht is nauwelijks te zien, want haar zwarte haar bedekt het grotendeels. Als blikken konden doden, was Jamie Kills de schuldige geweest vanavond. Niet alleen zijn kille blik kan doden, ook zijn gitaar, waarmee hij als het ware een pistool op het publiek richt.

Naast de dood is er op het podium een groot machtspel aan de gang tussen liefde en haat. Als Alison en Jamie hun microfoons tegenover elkaar zetten, kan het spel beginnen. Er heerst op dat moment een grote spanning tussen de twee. Wil ik me aangetrokken voelen tot de ander of niet? Een denkbeeldige streep haalt de twee uit elkaar.

Halverwege het optreden lijkt het bijna te lukken om het tweetal bij elkaar te krijgen. Het zijn beide gitaren die in de weg zitten. De muziek gaat door, maar het blijft angstig stil tussen The Kills. Dan de toegift, wat het uiteindelijke hoogtepunt is van het machtspel. En wat voor een hoogtepunt: Alison ligt op de grond met Jamie die boven haar hangt. Een beter einde met als conclusie dat The Kills gewoon een ordinair machtspel is, had ik me niet kunnen wensen.

Foto's: Ilse Lambert (Doornroosje)

1:30:00 a.m. door Nicole -

PopScene vanavond

Vanavond (19-20 uur) in PopScene muziek van o.a Basement Jaxx, Bloc Party, Metric, zZz, Gem, Brainstorm, Spider Rico en een track van de PopScene cd van mei, Erol Alkan - Bugged Out/Bugged In.

Hier vind je de volledige playlist. Je kan live via je eigen computer luisteren door op het luisterknopje rechtsboven van deze pagina te klikken. En als je in Arnhem e.o. woont op 105.9 fm en/of 93.1 kabel.

11:38:00 a.m. door Nicole -