Zeven uur in de ochtend je wekker zetten, om vervolgens een half uurtje later achter je PC te kruipen voor een stel concertkaartjes is niet iets wat je dagelijks doet. Het was het vroege opstaan wel waard, want binnen 20 minuten was het uitverkocht en ik had mijn kaartjes voor Oasis in AB. Waarom in godsnaam zo mijn best doen voor een band waarvan ik de muziek nauwelijks nog draai? Het is en blijft Oasis, de band waarmee mijn muzikale reis van voor naar achteren zo goed als bijna begon. Ik blijf steevast roepen dat Live Forever mijn favoriete single ever is. "Maybe I will never be all the things that I want to be." Ach, een concert in het buitenland is toch altijd een leuke ervaring.
Bij een Oasis concert mag veel gesprongen en gebeukt worden en dus leek het mij verstandig om voor alle zekerheid maar een paar 'oude' schoenen en een luchtig shirtje aan te doen. Ik had er eigenlijk ook wel erg veel zin in om eens helemaal los te gaan. Haha! Lichten uit, spots aan en Fucking In The Bushes die uit de boxen knalt. In het begin sta ik ergens achterin halverwege de zaal. Mijn zegetocht van achterin naar voorin kan beginnen. Wat er allemaal op het podium gebeurt kan ik niet altijd goed zien. Liam met zijn bekende handen op de rug pose en regelmatige gewaggel naar voren. Andy Bell en Gem Archer die hun ding doen zonder ook maar van hun plaats te komen. Zak Starkey achter de drums. Jay Darlington (ex-Kula Shaker) was er blijkbaar ook, maar heb hem niet gezien, wel gehoord. En natuurlijk Oasis 'opperbaas' Noel, die als Liam even het podium af is, de zang op zich neemt.
De sfeer in de AB is erg gemoedelijk, maar dan ook echt erg gemoedelijk. Normaal wil ik me er weleens aan storen als iemand tegen me aan beukt. Omdat ik deze keer zoiets had van: fuck you all! Kon het me allemaal niks schelen. Ik beuk en spring lekker mee, want ik ben immers met een zegetocht bezig. Een zegetocht die gepaard gaat met het meezingen van de bekende hits, een vuist in de lucht en veel zweetdruppels die van top tot teen uit mijn lichaam willen kruipen. Oef! Nooit geweten dat een mens zo erg kan zweten. De linkerkant van mijn shirtje is zo drijfnat dat je van het zweet makkelijk een glas mee kan vullen.
Oasis is gewoon Oasis, ook live. Geen poespas. Geen extraatjes op het podium. Gewoon rocken zoals een rockband hoort te spelen. En na afloop weg gaan met het gevoel dat het erg goed voelt om een band als Oasis live te zien. Een gevoel dat je een voldoening geeft. "Oasssssisssssssss! Mad for it!"
Vanavond (19-20 uur) is het Nijmeegse The Pax te gast in PopScene. Naast dat er muziek van The Pax wordt gedraaid, nemen ze een aantal van hun eigen all-time favorieten mee. Uiteraard komt een track van de PopScene cd van mei voorbij, Erol Alkan - Bugged Out/Bugged In.
Hier vind je de volledige playlist. Je kan live via je eigen computer luisteren door op het luisterknopje rechtsboven van deze pagina te klikken. En als je in Arnhem e.o. woont op 105.9 fm en/of 93.1 kabel.